Aaah Belgjes.
Omdat ik deze week Spaanse lessen had gepland moest ik nog niet beginnen werken in het weeshuis. Ik besloot de lessen te 'skippen' zodat ik kon reizen. Daar heb ik ook tijd voor op mijn vrije dagen, maar de drang om zoveel mogelijk gezien te hebben is echt onontkoombaar.
Samen met Lieke zou ik naar Paracas geweest zijn, en de Islas Ballestas-eilanden. Schijnt mooi te zijn, maar dat ligt op 700km van Arequipa. Uiteindelijk zijn we afgerezen naar Tacna (de lelijkste en gevaarlijkste stad van de wereld, volgens mij) om door te reizen naar Arica, een grote en mooie stad aan de kust van Noord-Chili.
Om over de grens te gaan (aan land) van Peru, is Chili de makkelijkste en veiligste keuze, bleek. We hadden gepland om met de bus naar Tacna te gaan om daar de trein te halen naar Chili. Uiteindelijk bleken de treinen al jaren niet meer te rijden, spijtig. Het station in Tacna is het enige dat misschien nog de moeite waard is om te gaan bekijken. Uiteindelijk hebben we toch nog een bus gevonden, die erheen bleek te rijden. De grens oversteken is dus echt geen probleem, ik moest wel mijn rugzak openmaken en mijn ondergoed viel er allemaal uit.
Toen we eindelijk aankwamen in Chili ging het zo snel, alles was er veel gestructureerder, een taxi nemen was bijvoorbeeld plots niet zo'n probleem meer als thuis in Arequipa. Alles leek veel veiliger en meer Westers. Arica bruist, het eerste hotel dat we tegenkwamen zijn we dan ook binnengestapt. Wat een luxe voor wat een prijs. Hier nam ik mijn eerste warme douche (mijn douche in Arequipa doet het niet altijd even goed, de warmte moet je met een schakelaar aanzetten). Hier kan je het toiletpapier ook gewoon (na gebruik) in de pot gooien (wat in Peru absoluut geen aanrader is).
We wilden gezellig een hapje gaan eten in de stad en botsten toen lukraak op de MacDonalds, géén enkel probleem, haha. Daarna zijn we verder gelopen naar het strand, waar ik achtervolgd werd door een albinohond. Ik had echt enorm veel schrik, want deze beesten leven hier in 't wild en zitten vol ziektes. Hij rook mijn angst, brrrr. Als ik ging rennen, kwam hij onophoudelijk achter mij aan. De eerste, brede Chileense voorbijganger greep ik bij de arm van de schrik. Die man heeft de hond weggejaagd en toen ben ik met Lieke terug de stad in gedoken. Haha, ik voelde mij echt een klein kind!
Woensdag na een lekker ontbijtje zijn we Chili terug ingedoken, hebben we veel gewandeld en genoten van zalige, prachtige uitzichten. Na een tijdje begin je er wel aan te wennen. Wakker worden en drie vulkanen zien is voor mij nu echt doodnormaal, terwijl ik in Mortsel gewoon saaie, Vlaamse tuintjes zie als ik opsta. Het is hier echt genieten van de uitzichten, het houdt niet op!